Haast
Het lijkt wel alsof je continu ergens naartoe moet, zo snel probeer je alles af te handelen, om maar aan het volgende te kunnen beginnen. Is dat volgende dan zo belangrijk? Ik weet het niet. Wanneer het klaar is, gaat de haast nog steeds niet liggen. Wel zie ik jou liggen, afgepeigerd door de drukte, je kunt niet meer. Maar daarna haast je je gewoon weer naar de volgende klus. Wat drijft je toch? Wat is dat ‘iets’ dat je probeert te vangen (of probeer je het juist te ontwijken)? Zeg het me, want ik zie het niet. ‘Er is gewoon zoveel te doen,’ zeg je? Is het een gewoonte, een gewenning? Wel een merkwaardige gewoonte om je zo te laten drijven. Want gedreven ben je. Het is ongelooflijk wat voor krachten je aanwendt en hoeveel energie je uit jezelf weet te halen. Tot aan de uitputting toe. Is dat dan wat je wilt, de uitputting, het moment waarop alle krachten zijn verspild en je het jezelf kunt toestaan te gaan liggen? Kun je het jezelf anders niet toestaan? Kan niemand je zeggen er eerder mee op te houden en je krachten op een meer zinvolle manier te verspillen? Wie? Ja, wie kan jouw overvloed temperen? Het moet ergens goed voor zijn, zo denk je. En inderdaad, het is goed voor je carrière, voor je bezit, voor je toekomst. Maar nooit komt het moment waarop het genoeg is. Ik bewonder je wel, jij gelovige in een toekomst die nooit aanbreekt, want je geeft je totdat je erbij neervalt. Je denkt ooit eens te weten waar het allemaal goed voor is, maar krijgt nooit te zien waarop je had gehoopt – anders was je haast wel gaan liggen. Eigenlijk verschil je niet zoveel van de vroegere gelovige. Je put jezelf alleen op een andere manier uit: je hebt het koninkrijk der hemelen vervangen door het koninkrijk der toekomst.